Welcome to Ex- act KM   Click to listen highlighted text! Welcome to Ex- act KM Powered By GSpeech

Riet Scheffers

Stap van een jong meisje in de grote Marinewereld.

Het was november 1952 en na veel uitpluizen wat je familie in de oorlog had gedaan en meegemaakt (het was immers nog betrekkelijk kort na de Tweede Wereldoorlog) kwam de brief van het Ministerie van Marine eindelijk binnen met de toestemming om me per 2 februari 1953 te melden op de Marinekazerne Kattenburg te Amsterdam. Zag er allemaal heel hoopvol uit, maar de natuur gooide alles in de war – het was Watersnood in Zeeland en de omliggende gebieden. Je denkt in eerste instantie, dit kan niet meer doorgaan, maar zelfs de meisjes uit de streken van het ondergelopen land, die ook opgeroepen waren, reisden via België naar Amsterdam. Alle vervoer in Nederland was hierdoor in de war. Uiteindelijk zijn alle veertien meisjes toch in Amsterdam aangekomen en zo is onze bak van februari 1953 ontstaan. Wij waren rekruten bij de Marine geworden. Wij werden geplaatst op ‘De Leeuw’, het opleidingsschip in die tijd; hier zouden we een hele maand op moeten verblijven en heel veel leren van alles wat de Marine inhield, vooral de rangen en standen en niet te vergeten het Reglement betreffende de Krijgstucht.

We kregen onze kleding verstrekt, uniform voor buiten het schip en de soepjurk voor dagelijkse dracht op het schip.
Huishoudelijk werk was ons ook niet vreemd, alles moest worden gedaan.
’s Avonds uitblazen van alle nieuwe dingen en gezellig kletsen en elkaar leren kennen. Er werd al een band onderling gesmeed.

Na deze opleidingsmaand was het een dag Ouderdag en konden we tonen wat we hadden geleerd aan exercitie.
Daarna werden we allemaal op de opleiding geplaatst, wat later ons dienstvak werd. Er was keus genoeg – van kok, hofmeester, ziekenverzorgster, plotter, tandartsassistente en voor mij werd dat schrijver.
Daarvoor ging je zes weken naar Hilversum voor de zo genoemde schrijversopleiding, die gegeven werd door LTZVK (?) Legrand, één van de overlevenden van de Slag in de Java Zee.

Veel meisjes gingen typen voor het eerst leren maar omdat ik al met twee typediploma’s daar binnenkwam, wist hij niet wat hij me nog moest gaan leren. Ten einde raad zei hij, dat ik maar een nieuw Commandementsboek moest gaan maken, waarvoor ik dus zes weken de tijd kreeg en ook gelukt is.
Ik had er daardoor een heel fijne tijd, maar na de opleiding moest je geplaatst worden. Dat werd voor mij Bureau Uitzending Amsterdam in ‘Het Paleis’ op het Marineterrein, dat helaas is afgebroken. Daar heb ik een jaar gezeten en gewoond in het ‘Marvahuis’, waar we zeven dagen en nachten (verlofdagen uitgesloten) bij elkaar waren en de onderlinge band voor eens en altijd is geboren, waar we heden ten dage nog plezier aan beleven.
Na een jaar Amsterdam naar Den Haag overgeplaatst met het Commandementsgebouw op Nieuwe Parklaan 57 en op de Van Lennepweg (om de hoek) diverse huizen, zoals 30, 38, 40 en 42/44.  Hier woonden we ook weer heel gezellig bij elkaar en mochten, als je meerderjarig was, één avond per week om elf uur thuiskomen.
Maar ja, er moest ook worden gewerkt, dus als schrijver naar kantoor. Mijn plek was het NTTB (Nationaal Telegraaf en Telefoon Bureau) in de Bazarstraat geworden. Een soort NATO-kantoor met weinig mensen en waar iedereen in burger moest werken. Het was een gewoon woonhuis met drie verdiepingen, landmacht beneden, dan luchtmacht en wij met drie personen op de zolder, een ex-marinier, een burger en ik als enig meisje.
Ook daar weer een leuke tijd gehad met een eigen potkacheltje, waar ik van alles op kon klaarmaken wat de heren maar al te goed wisten. Zaterdagmorgens werd er in die tijd ook nog gewerkt en moest het kacheltje op tijd uit, wat menig keertje met water werd gedaan en ik de volgende week van de stoker moest horen, maar we wilden naar huis, het was weekend.
Dat in burger daar werken was nogal omslachtig want eerst ’s morgens in het Marvahuis in uniform ontbijten, daarna baksgewijs en dan weer terug om je om te kleden en op je fietsje naar je werk.

Dan breekt de tijd na een jaar aan, dat je dienstverband is afgelopen en je van plan bent om te gaan trouwen. Voor Rijk en Gemeente gold in die tijd nog dat er geen gehuwde vrouwen mochten werken, dus ontslag en na enkele maanden je huwelijk. Als je dan een beetje uit de kleine kinderen bent en weer wat armslag aan vrije tijd begint te krijgen, gaat je hart weer terug naar vroeger en word je lid van Ex-act KM.

In 1992 heb ik Lucie Hassink-Weitering als regio opgevolgd met Petra Korver als hulp. Petra werd uitgezonden naar de Sinaï en Puck Dorreboom werd hulp. In 1996 werd Magda Langbroek regio en ik haar hulp. Helaas is Magda te vroeg overleden en werd Loes Caudron-Tempelman de regio. Helaas is Loes ook overleden en sinds 2016 ben ik  weer regio tot op de dag van vandaag.
In 1998 verzocht Wietske mij om in de redactie plaats te willen nemen wat ik heel graag deed tot 2016 – iets, dat ik altijd met heel veel plezier heb gedaan maar er is een tijd van komen en plaats te maken voor de jongere generatie. Helemaal los van de redactie ben ik eigenlijk nog niet, want Jenny vraagt me nog altijd om het nog even door te willen lezen voordat het naar de drukker gaat, wat ik graag voor haar doe.

Ik dacht een kort verhaaltje te gaan schrijven over mijn Marinetijd maar het is toch nog wat uitgebreider geworden. Hoop dat iedereen het een interessant geheel vindt.

Riet Scheffers

Volg ons:

Contactblad

Sluitingsdata copy:

Voor blad nr 4 - 2018 /december:
17 oktober 2018

Voor blad nr 1 - 2019 /maart:
16 januari 2019

Voor blad nr 2 - 2019 /juni:
17 april 2019

Voor blad nr 3 - 2019 /september:
17 juli 2019

Voor blad nr 4 - 2019 /december:
16 oktober 2019

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech